Biografieën van de website over Griekse Muziek

Sokratis Sinopoulos

Muziek uit Klein-Azië

Sokratis Sinopoulos (Σωκράτης Σινόπουλος) werd in 1974 in Athene geboren. Van kindsbeen af werd hij ondergedompeld in de muziek. Vroeg begonnen is half gewonnen, zo moet hij gedacht hebben, en hij vatte zijn muzikale studies aan op de gitaar en studeerde aanvankelijk (westerse) klassieke muziek.

Net als Katerina Papadopoulou ging hij al vroeg bij het kinderkoor van Ioannis Tsiamoulis waar hij in aanraking kwam met Byzantijnse muziek en Griekse traditionele volksmuziek. Met het koor toerde hij Europa rond en nam hij deel aan twee plaatopnamen.

Toen hij veertien was, ontmoette hij Ross Daly en begon zich toe te leggen op de politiki lyra . Een jaar later al, ging hij Daly's Labyrinth Ensemble vervoegen op Kreta. Hij bleef meer dan zes jaar als vast muzikant aan het Labyrinth Ensemble verbonden, maar daar bleef het niet bij.

Gelijktijdig speelde hij nog in verschillende andere groepjes, zowel Griekse volksmuziek (dimotiká), als rembetika, maar ook Byzantijnse muziek, Turkse klassieke muziek en westerse jazz. Ondertussen vond hij nog de tijd om te componeren voor theater- en dansvoorstellingen. Een muzikale duizendpoot, dat mag je wel zeggen.

Hij trok ook naar Istanbul en ging in de leer bij de grootmeester op de Turkse kemençe ( politiki lyra ), Ihsan Özgen, en ontmoette er onder meer Derya Türkan, een Turkse muzikant met wie hij een hechte vriendschapsband opbouwde. Samen zullen ze lange nachten musiceren en zingen en later zullen ze beiden hiervan de vruchten plukken. Sokratis Sinopoulos ging zich meer en meer op de klassieke Ottomaanse muziek toeleggen.

In 1997 voltooide hij zijn studies musicologie aan de Universiteit van Athene en begon aan een doctoraat. Hij was bovendien als muziekleraar verbonden aan het MELMOKE (Griekse volksmuziekinstrumentenmuseum) in Athene waar hij politiki lyra doceerde. Lambros Liavas, directeur van het museum en het etnomusicologisch onderzoekscentrum dat eraan verbonden is, nam Sokratis Sinopoulos mee naar Brussel in mei 2003 om er deel te nemen aan het concert 'Griekse muziek door de eeuwen heen', een concert op initiatief van het Lykion ton Ellinidon .

Daar konden we zien dat Sokratis Sinopoulos ook nog andere snaarinstrumenten bespeelt, zoals de Pontische lyra of kementzes , de vedel van het Pontos-gebied aan de Zwarte Zee. Maar hij speelt ook politiko laouto , een soort luit , lâvta in het Turks, zoals die in Constantinopel (Istanbul) werd gespeeld. Al deze instrumenten bestudeert Sokratis Sinopoulos grondig en dat, gekoppeld aan zijn gedegen opleiding en zijn leergierigheid, maakt dat hij op vrij jonge leeftijd al gerekend wordt tot het select clubje van Griekse solisten die in hun eentje een lange solopartij kunnen spelen én dragen, maar die eveneens vrij kunnen improviseren en in dialoog kunnen treden met andere instrumentalisten met wie zij gewoonlijk niet samenspelen. Dát precies zijn de eigenschappen die van een muzikant een virtuoos maken, wat in Griekenland niet onopgemerkt voorbij is gegaan.

In 1995 neemt hij als lyraris deel aan een instrumentale plaat van een serie over Griekse volksmuziekinstrumenten, met vedelmuziek van Constantinopel, Kreta en Pontos (ΛΥΡΑ - Κωνσταντινούπολης, Κρήτης, Πόντου) . Hij neemt de politiki lyra voor zijn rekening. De andere lyra-spelers zijn Zacharias Spyridakis ( Kretenzische lyra ) en Georgios Amarantidis ( Pontische lyra ).

In 2001 heeft Sokratis Sinopoulos de muzikale leiding over een project met dorpsmuziek van Melí in Klein-Azië, ta Meliótika zoals die traditionele liederen genoemd worden. Er volgt een cd met als titel Ta tragoudakia mou poulo - Τα τραγουδάκια μου πουλώ (Ik verkoop mijn liedjes) . De liederen worden gezongen door Katerina Papadopoulou , met wie hij samen met nog drie andere gerenommeerde muzikanten, in januari 2005 naar België en Nederland komt. Met de zo getrouw mogelijke bewerkingen van dit repertoire bewijst Sokratis Sinopoulos dat virtuositeit niet per definitie vakmanschap betekent in combinatie met ingewikkelde instrumenten. De sterkte van deze orkestratie ligt juist in de eenvoud en de authenticiteit waarmee deze liederen benaderd worden.

Nog in 2001, in september om precies te zijn, kwam de cd Letter from Istanbul op de markt. Letter from Istanbul- Γράμμα από την Πόλη (Gramma apo tin Poli) in het Grieks - Istanbul' dan Mektup in het Turks, verenigt twee jonge vedelspelers, een Turkse kemençe -speler en een Griek op de politiki lyra , in feite twee keer hetzelfde instrument. Deze productie is het resultaat van de vriendschap van Sokratis Sinopoulos en Derya Türkan, een Griek en een Turk, die mekaar via de muziek leerden kennen. In en rond Anatolië zijn de muzikale tradities van de verschillende volkeren die er leefden en nu nog leven al eeuwen gerelateerd, en dit album is daar een mooi voorbeeld van. Deze cd legt ook de virtuositeit van twee jonge muzikanten bloot en bevat, naast traditionele Griekse en Turkse volksmuziek, zeybeks en nieuwere composities, ook een flink stuk improvisatie. In juli 2004 gaven Sinopoulos en Türkan een workshop op hun geliefkoosde instrument bij Ross Daly 's Labyrinth Musical Workshop op Kreta, gevolgd door een concert. Dit programma was eveneens te horen in De Bijloke in Gent op 17 maart 2005 .

In 2002 kreeg Sokratis Sinopoulos de orkestratie toevertrouwd van een uitgave van het Muzikaal Folklore Archief Melpo Merlier in Athene. De cd Katamesios sti thalassa - Καταμεσιός στη Θάλασσα (Middenin de zee) bevat traditionele liederen van het eiland Samothraki, die gedeeltelijk op het einde van de negentiende eeuw neergeschreven werden door de dokter Nikolaos Fardys in de Byzantijnse muzieknotatie. De musicoloog Markos Dragoumis, hoofd van het Muzikaal Folklore Archief, voegde daaraan nog een aantal zelf opgenomen liederen toe en publiceerde er een boek over. Tweeëntwintig liederen staan op de cd. De zangers zijn Chronis Aidonidis , Domna Samiou, Thanasis Moraïtis, Markos Dragoumis zelf, en Katerina Papadopoulou .

Sokratis Sinopoulos wordt nog door iemand opgemerkt, en niet van de minste. Niemand minder dan Eleni Karaïndrou doet voor haar filmmuziek voor het eerste deel van Theo Angelopoulos' trilogie Eleni - The Weeping Meadow - een productie uit 2004 - onder meer beroep op hem, en het was niet de eerste keer. Karaïndrou zelf zegt dat zij haar instrumentalisten kiest omwille van hun virtuositeit en soms is niet zozeer het instrument van belang, dan wel de persoon die erachter zit. In het geval van de politiki lyra was het wel een bewuste keuze. Zij koos dat instrument omdat het iets archaïsch heeft, iets primitiefs en bovendien afkomstig is uit Klein-Azië, een gebied waar de vluchtelingen ook vandaan kwamen. Over de achtergronden van de film Eleni leest u alles op onze september 2004- pagina .

In Trojan Women , een theaterbewerking uit 2002 van Antonis Antypas, gebaseerd op de gelijknamige tragedie van Euripides, met muziek gecomponeerd door Eleni Karaïndrou , speelde Sokratis Sinopoulos ook al politiki lyra en laouto . Ook hier werd de instrumentatie bewust sober gehouden. Het vrouwenkoor, de Trojaanse vrouwen, zingen een klaagzang die wordt ondersteund door zes musici op oude volksinstrumenten.

Karaindrou introduceerde Sokratis Sinopoulos bij het Megaron Mousikis in Athene en liet hem voor het eerst samen met een groot orkest optreden. Dat was in maart 2005, toen Eleni Karaïndrou The Weeping Meadow , in première, en The Trojan Women , voor de eerste keer in concertvorm, aan het Atheense publiek voorstelde. Het concert werd drie dagen opgevoerd met als solisten Maria Farantouri (zang), Vangelis Christopoulos (hobo), Sokratis Sinopoulos ( Constantinople of politiki lyra ), Maria Bildea (harp), Konstantinos Raptis ( bayan , een Russische accordeon) en Eleni Karaïndrou zelf aan de piano. Het Koor stond onder leiding van Antonis Kontogeorgiou en het La Camerata Orchestra of the Friends of Music werd gedirigeerd door Alexandros Myrat.

Ook Evanthia Reboutsika deed op hem beroep toen ze een politiki lyra nodig had voor haar filmmuziek voor Politiki Kouzina (2003) en later nog eens voor de Turkse film Babam ve Oğlum (2005). Beide films werden kaskrakers en de muziek kreeg internationale aandacht.

Er zijn ongetwijfeld nog tal van andere producties waaraan Sokratis Sinopoulos meewerkte en nog zal meewerken. Hij verenigt, net als Katerina Papadopoulou , een stevige theoretische basis - in zijn geval een klassieke opleiding zowel wat oosterse als westerse muziek betreft - met een flinke dosis talent en doorzettingsvermogen. Bovendien verricht hij baanbrekend werk met de instrumenten waar hij zich op toelegt. De politiki lyra en de politiko laouto of lavta zijn instrumenten die haast niet meer werden gespeeld. Mede door zijn toedoen raken deze oude instrumenten opnieuw in de belangstelling. Tal van jongeren pikken de draad op en gaan bij Sinopoulos in de leer, onder meer op het Conservatorium van Athene. Niet te verwonderen dus dat Sokratis Sinopoulos als dé specialist op het gebied van de muziek uit Anatolië wordt beschouwd. Onlangs kreeg hij zelfs een nieuwe leerstoel aangeboden in Thessaloniki, een leerstoel die hem precies op het lijf geschreven is: docent in de theorie en de praktijk van de muziek van Klein-Azië.

Laatst bijgewerkt op : 2006-09-25