Sandouri
Home Nieuws Agenda MaandOverzicht Praktisch Achtergrond
Links Biografie Geschiedenis Instrumenten

Inhoudsopgave

Vorige pagina
Kanonaki

Volgende pagina
Laterna


Achtergrondinformatie bij concerten: muziekinstrumenten

Sandouri

Sandouri
Met toestemming overgenomen uit
Greek Popular Musical Instruments
F. Anoyanakis, 960-204-004-1,
( melissabooks.com ) © Publishing House MELISSA 1991
Santouri met hamertjes

De sandouri is een snaarinstrument dat veel gelijkenis vertoont met het kanonaki . Toch zijn ze gemakkelijk van elkaar te onderscheiden: een sandouri heeft de vorm van een trapezium, een kanonaki heeft één rechte hoek. De sandouri wordt met hamertjes bespeeld, het kanonaki met een plectrum. Beide instrumenten hebben wel dezelfde voorgeschiedenis, die zowat vijfduizend jaar teruggaat (zie bij het kanonaki ).

De naam sandouri zou afgeleid zijn van het Perzische "santoor" of "santar", dat "honderd snaren" betekent (san = honderd, tar = snaar, vgl. sitar = twee snaren ). In tegenstelling tot het Nederlandse woord "duizendpoot" gaat het hier niet om een overdrijving, een santouri heeft wel degelijk 96 tot 115 snaren , ingedeeld in groepjes van drie tot vijf gelijkgestemde snaren.

Klankfragment: Sandouri
© Friends of Music Society, Athens
(used with permission) 
Beluister dit instrument

Meestal rust de sandouri op de knieën van de speler. Soms wordt hij ook met een riem aan de nek gehangen en rechtstaande of al gaande bespeeld, bijvoorbeeld bij het afhalen van de bruid aan het ouderlijk huis. Soms wordt het instrument ook wel op een tafeltje geplaatst.

De sandouri was vooral in gebruik in Klein-Azië. Onder de vluchtelingen van de Megali Katastrofi in 1922 bevonden zich dan ook veel uitstekende sandouri-spelers en -bouwers. Maar de sandouri werd al eerder in Griekenland gebruikt, zowel op het vasteland als op de eilanden. Het instrument wordt in Athene gesignaleerd in een reisverslag van Edward Daniel Clarke uit 1802. Hij schrijft wel dat "slechts zeer weinig Grieken de sandouri konden bespelen" maar ten eerste had hij het over Griekse dames in huiselijke kring en ten tweede was hij mineraloog en geen musicoloog. Het zou overdreven zijn te zeggen dat, als het niet leek op de Engelse muziek uit zijn thuisland, het voor hem nergens op leek, maar hij had in elk geval geen oren naar Oosterse muziek. Die leek sprekend - althans volgens hem - op het janken van honden in de nacht .

Gail Holst, in haar bekende boek "Road to Rembetika", noemt het een "duivels moeilijk instrument" . Ze zegt er niet bij dat ze zelf een tijdje sandouri heeft gespeeld in het orkest van Mikis Theodorakis, waaruit je dan toch wel zou mogen afleiden dat ze het niet bepaald slecht beheerste.

Een groter broertje van de sandouri is de tsímbalo . Deze staat op vier poten en is voorzien van een pedaal, zoals de piano.

Sommige instrumentmakers hebben geprobeerd om ook de sandouri van een pedaal te voorzien, maar die nieuwigheid heeft nooit veel navolging gekend.

De santouri werd vermoedelijk door de Kruisvaarders in de twaalfde eeuw mee naar huis gebracht. Het was in de Lage Landen bekend onder de benaming hakkebord , en het werd vooral in burgerlijke kringen gebruikt. Toch was de laatst bekende speler een straatmuzikant, Jaekske genaamd, die tot ongeveer 1850 in Brussel actief was .

 

Inhoudsopgave

Vorige pagina
Kanonaki

Volgende pagina
Laterna

Valid XHTML 1.0 Strict!

[Home]  [Nieuws]  [Agenda]  [Overzicht]  [Praktisch]  [Achtergrond]

Please contact our Webmaster with questions or comments.