Februari  2020
Home Nieuws Agenda MaandOverzicht Praktisch Achtergrond
Jaar 2014 Jaar 2015 Jaar 2016 Jaar 2017 Jaar 2018 Jaar 2019 Jaar 2020
Januari 2020
Februari 2020
Maart 2020
Mei 2020

Overzicht Griekse Muziek in Februari 2020

Alle evenementen afdrukken

Enkel dit evenement afdrukken

Sabi Trio

Rembetika

Het "Sabi Trio" heet een rembetika -trio te zijn, en dat klopt ook wel, alleen mag je de lijntjes niet al te strak trekken.

Hun repertoire omvat namelijk heel wat bekende en minder bekende liedjes uit het lichtere genre van de Griekse stadsmuziek, vooral dan uit de periode 1930 tot 1950.

Dat is een heel boeiende periode. De Griekse steden waren toen immers een soort incubator waarin allerlei verschillende soorten muziek door elkaar heen liepen, genres die later verder zouden uitkristalliseren en dan een aparte naam zouden krijgen.

Tijdens een concert van het "Sabi Trio" herkent u dus allicht klanken uit de dorpsmuziek van verschillende streken van Griekenland, maar ook uit de dorpen van Klein-Azië, waar de Griekse bevolking in 1922 weggejaagd was. Al die dorpelingen kwamen immers naar de grote stad om er werk te zoeken, en natuurlijk brachten zij hun muziek "van thuis" mee.

Maar in die periode werden ook de fundamenten gelegd voor wat we nu kennen als "de" rembetika , tegenwoordig netjes opgedeeld in "de" Smyrna-stijl en "de" Piraeus-stijl.

Daarnaast was er toen ook meer westers-getinte lichte muziek te horen, die was komen aanwaaien uit de statige concertzalen waar bijvoorbeeld een operette of een revue opgevoerd werd.

Daar kwamen dan nog vleugjes tango, samba en andere Latijns-Amerikaanse klanken bovenop, en eigenlijk nog veel meer.

Dat alles buitelt in het repertoire van het "Sabi Trio" even vrolijk door elkaar heen als indertijd in de oren van de stedelingen van toen.

Zoals het een goed trio betaamt bestaat ook dit ensemble uit drie muzikanten. Dat zijn:

  • Charoula Tsalpará : piano, accordeon, zang
  • Eleni Chartalami : slagwerk, ney , zang
  • Kostís Kostakis : gitaar, Hawaïgitaar, zang

Met elk van deze drie muzikanten konden de liefhebbers van Griekse muziek in de Lage Landen al eerder kennismaken. En wie de gelegenheden toen liet voorbijgaan, krijgt nu dus een nieuwe kans.

Over de accordeoniste Charoula Tsalpará ( Χαρούλα Τσαλπαρά ) schreven we een volledige biografie . Daar leest u alles wat u over haar moet weten om goed voorbereid naar deze concerten te gaan. Zij was in april 2019 bijvoorbeeld in Brussel en Gent, toen samen met de gitariste Athiná Lambiri .

Over de twee anderen, Eleni Chartalami (Ελένη Χαρταλάμη) en Kostís Kostakis (Κωστής Κωστάκης), vertelden we al het een en ander naar aanleiding van hun optredens met het Selitsiani Rebetiko Trio in december 2018 in Brussel.

Als u dat stukje even herleest, dan hebt u meteen ook de verklaring voor de Hawaïgitaar, die in de bezetting van het "Sabi Trio" (hierboven) zo opvallend de vreemde eend in de bijt staat te wezen. Misschien moeten we u nog even op weg zetten, door er aan te herinneren dat we u in december 2018 vertelden dat Eleni Chartalami en Kostís Kostakis enkele maanden tevoren, in april 2018, in Griekenland meegewerkt hadden aan een reeks voorstellingen van muziektheater over het leven en werk van de rembetika -componist Kostas Bezos ( Κώστας Μπέζος , 1905-1943), iets minder onbekend onder zijn pseudoniem "A. Kostis".

Gaat u nog geen licht op? Dat kan best, want over Kostas Bezos was tot voor kort zo goed als niets bekend, en ook nu nog zijn er heel veel elementen uit zijn biografie waar men nog steeds geen verklaring voor heeft. Hoe kwam hij bijvoorbeeld aan de kennis en kunde om al in 1930 - dus amper 25 jaar oud - al heel wat rembetika -nummers bij elkaar geschreven te hebben die nu nog altijd bekend en populair zijn, zoals "Στην Υπόγα" (Stin Ypoga) bijvoorbeeld?

En hoe schopte die zelfde jongeman het in 1931 dan ineens tot dirigent (en waarschijnlijk zelfs oprichter) van een heel ander soort orkest, een orkest dat "Άσπρα Πουλιά" (Aspra Poulia, Witte Vogels) heette? Zelfs over hun naam wordt nog altijd geraadseld. Het is de titel van een liedje van Kostas Bezos , zoveel is zeker, maar werd het orkest naar het liedje genoemd of was het precies omgekeerd? Misschien het laatste, want de negen leden droegen bij elk optreden allemaal een wit pak.

En daar komt dan nu de aap uit de (witte?) mouw, want de "Aspra Poulia" waren het eerste orkest dat op grote schaal ... Hawaiaanse gitaren gebruikte. Tenminste, men denkt dat zij de eersten waren, maar zeker is dat niet. Er waren in het begin van de jaren dertig nog minstens zes andere van die orkesten. Het "χαβανέζικη ορχήστρα" (chavaneziki orchistra) was op dat moment duidelijk een ware rage geworden. Maar daar zijn alleen wat platen van overgebleven, over de omstandigheden en achtergronden weet men niks niemendal.

Maar u weet nu tenminste waarom de gitarist van het "Sabi Trio" een " χαβάγια " (chavaya)oftewel Hawaïaanse gitaar in zijn arsenaal heeft zitten. Het is toch (misschien) geen toeval dat zij zich enerzijds toeleggen op die periode, en dat zij anderzijds meewerkten aan een documentaire over de man die toen uitgerekend dat instrument (misschien) populair heeft gemaakt in Griekenland?

Praktische gegevens
Donderdag 20 februari, 20u00, Art Base, Zandstraat (Rue des Sables) 29, 1000 Brussel (B)

Tickets: € 12,50 (normaal tarief), € 7,- (reductietarief voor werklozen en studenten).

Meer informatie en reserveringen: http://www.art-base.be .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Vrijdag 21 februari, 20u30, Matrix, Mauritsstraat 16, 3012 CJ Rotterdam (NL)

Tickets: € 10,-

Meer info op https://www.matrixrotterdam.nl/ .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
 

Op de site sinds: 16/11/2019

Terug naar het begin van deze pagina.


Enkel dit evenement afdrukken

Bouzoukia à la Rizes

Met o.a. Pavlos Kokkinidis en Eva Rapti

Ook bij de bezoekers van onze site, die niet in Limburg of omgeving wonen, zal de reputatie van de vzw Rizes allicht bekend zijn van de indrukwekkende musicals "van eigen bodem" waarmee ze enkele jaren geleden begonnen uit te pakken. Denk bijvoorbeeld maar aan "Music Roots of Greece 1930-1960" dat in januari 2006 in première ging en dat meerdere keren herhaald werd, onder meer in Lokeren ( juni 2006 ) en in Bredene ( mei 2007 ). Een volgende keer kwamen ze dan met de al even indrukwekkende productie "Niko en Eleni", in première in Genk in februari 2010 en herhaald in o.a. in Aartselaar in april 2011 en opnieuw in Bredene in maart 2012 .

Tussendoor organiseren ze ook nog elk jaar een feest, maar Rizes zou Rizes niet zijn als ze daar feesten van het type "dertien in een dozijn" zouden van maken. Ze kiezen integendeel telkens een ander thema, en daar gaan ze dan mee aan de slag. In november 2008 probeerden ze bijvoorbeeld de sfeer op te roepen van de Griekse " bouzoukia ", in november 2011 maakten ze er een heuse " ouzeri " van, compleet met hapjes en drankjes, en in februari 2017 werd het een muziek- en dansspektakel, onder de naam "Tourlou-tourlou".

De rode draad doorheen dit alles is eigenlijk hun streefdoel om de Griekse jeugd in Limburg op een aangename en zinvolle manier bezig te houden, en/of om hen dicht(er) bij hun roots te brengen of te houden. Dat is trouwens ook de betekenis van het woord "rizes".

Dat neemt niet weg dat het niet alleen de jeugd is die naar hun activiteiten komt, en ook jonge en minder jonge mensen zonder Griekse roots hebben al lang de weg naar Rizes gevonden.

Voor het thema van dit jaar (2020) pakken ze de draad van twaalf jaar geleden weer op. Net als in november 2008 wordt het opnieuw een "avondje bouzoukia ".

Alleen gaan ze nu een stapje verder in de richting van de authentieke bouzoukia in Athene en Thessaloniki. Net als toen wordt het ook nu weer een avond vol moderne Griekse muziek. Inmiddels kunnen ze wel over een andere zaal beschikken met meer technische mogelijkheden. Zo kunnen ze er bijvoorbeeld een portie showverlichting bovenop doen, net als in de "echte" bouzoukia .

Maar ook hier zou Rizes niet Rizes zijn als ze toch niet hun eigen accenten zouden leggen. Zo blijven ze streven naar een gezellige pubsfeer. Er is - uiteraard - een flinke dansvloer beschikbaar, maar daar staan allemaal tafeltjes omheen, want de nadruk ligt toch vooral op het gezellig luisteren naar de muziek van de zes muzikanten van dienst.

Die muzikanten zijn:

  • Pavlos Kokkinidis (Παύλος Κοκκινίδης) : zang
  • Eva Rapti (Εύα Ράπτη) : zang
  • Nikos Davitidis (Νίκος Δαβατίδης) : bouzouki
  • Manos Drámalis (Μάνος Δράμαλης) : keyboards
  • Kostas Theopistos (Κώστας Θεόπιστος) : gitaar en zang
  • Vaïs Theodoridis (Βάϊος Θεοδωρίδης) : drums

Voor één keertje komen de muzikanten niet uit eigen rangen. Pavlos Kokkinidis komt uit Athene, de vijf anderen uit Frankfurt.

Die laatsten vormen daar een groepje dat "Doulav" heet en dat voor live muziek zorgt bij allerlei soorten evenementen. Als groep bestaan ze nog niet zo lang, maar de afzonderlijke leden hebben toch al heel wat ervaring en met elkaar beschikken ze over een breed repertoire, van traditioneel tot modern. Het wordt de eerste keer dat ze in de Lage Landen zullen optreden, en naar verluidt zaten ze al maanden van tevoren te popelen om "er in te vliegen".

Zij spelen eerst een voorprogramma van ongeveer anderhalf uur met Griekse rock. Maar Griekse rock is natuurlijk wel Griekse rock. Daarbij mag u dan niet uit het oog (of het oor) verliezen dat die op fundamenten rust die gelegd werden door bekende en populaire namen als Dionysis Savvopoulos , Vasilis Papakonstantinou , Babis Stokas of Lavrendis Machairitsas . Die gaven een heel eigen invulling aan het genre, en heel wat westerlingen zullen concerten van dergelijke artiesten meegemaakt hebben zonder dat het woord "rock" zelfs maar bij hen opkwam. Dat neemt niet weg dat er ook anderen zijn die wel dichter aanleunen bij de westerse rock, maar dan nog zijn het haast nooit slaafse reproducties.

Na dat voorprogramma - het zal dan ongeveer middernacht zijn - verschijnt Pavlos Kokkinidis ten tonele om, samen met de vijf anderen, de avond (en de nacht) verder te zetten met "eigentijdse laïka ". Onderaan dit artikel geven we een paar links naar YouTube , zodat u een idee krijgt van wat u zich daarbij moet voorstellen.

Naar goede " Rizes -gewoonte" zou er ook nog een verrassings-act zijn, maar we weten niet wie of wat dat zal worden. En zelfs als we het wisten, dan zouden we het niet verklappen, want anders was het geen verrassing meer.

Daarmee heeft u alvast een idee van wat er u te wachten staat.

Pavlos Kokkinidis is (nog) wat minder bekend, zelfs in Griekenland, maar dat heeft eigenlijk niet zoveel belang. Dat land heeft nu eenmaal een ijzersterke muzikale basis, en er loopt daar dus heel wat talent rond dat in andere landen misschien in één klap naar de top-tien zou doorschieten. In Griekenland zelf is er daar te veel "concurrentie" voor, daar is de weg naar de top dus meestal heel erg lang. Maar zeg nooit nooit, natuurlijk. Ook hier geven de clipjes op YouTube alvast een idee van de capaciteiten van deze jongeman.

Omdat Rizes bewust voor (nog) wat minder bekende muzikanten kiest, kunnen ze enerzijds hun onkosten binnen de perken houden en anderzijds toch voor een gezellige avond zorgen. Je kan als organisator natuurlijk ook een ronkende (en dus dure) naam op de affiche zetten. Dan komt er misschien wel meer volk opdagen, maar dat volk moet dan ook meer geld spenderen om de kosten te helpen dekken.

Op dat punt wijkt Rizes dus doelbewust af van de "echte" bouzoukia in Griekenland. Die zijn soms berucht omwille van het vele geld dat er daar uitgegeven wordt - of moet worden. Voor de elite is dat natuurlijk geen probleem, maar de verhalen over gewone mensen die er op één avond een heel maandsalaris doorheen draaiden zijn beslist niet uit de lucht gegrepen.

Dat is hier uitdrukkelijk niet de bedoeling. Rizes is en blijft een vzw , maar ze willen natuurlijk wel graag uit de kosten geraken. Anderzijds willen ze het - zoals gezegd - vooral gezellig houden, en dus zijn de beschikbare plaatsen doelbewust beperkt.

Het lijkt een beetje op de kwadratuur van de cirkel, en hoe ze dat voor elkaar (hopen te) krijgen leest u in het kadertje met "praktische gegevens" hieronder.

Maar dan nu de beloofde YouTube links.

Pavlos Kokkinidis heeft daar een eigen kanaal, en dat zit op https://www.youtube.com/channel/UCvNKZ7x4D_oVaiuJrCs5CrA .

Zijn liedje "Θα Έρθει Μέρα" (Tha erthi mera, Ooit komt er een dag) is dan bijzonder interessant, niet omdat het zou verwijzen naar de dag waarop hij ooit eens beroemd zal worden, maar wel omdat hij zelf de muziek en een deel van de tekst schreef. Het staat op https://www.youtube.com/watch?v=hnJo2ysQ41w .

Voor een indruk van (de stem van) Eva Rapti kunt u terecht op https://www.youtube.com/watch?v=130UqixkAhQ . De rapper mag u wegdenken, die zal er in Genk niet bij zijn - denken we toch.

Ook de "Greek Live Band Dounav" (waar zij deel van uitmaakt) heeft uiteraard een kanaal op YouTube: https://www.youtube.com/channel/UCqZKnRpwJFurI-4FrrCx_gw . Daarnaast hebben ze ook een eigen website in het Duits en het Grieks: https://www.dou-lav.de/ .

Praktische gegevens
Zaterdag 15 februari, 22u30, Jeugdcentrum Rondpunt 26, Europalaan 26, 3600 Genk (B)

Inkom: € 12,-

Bij de reservering zal u gevraagd worden om een tafel te kiezen. Die staan rondom de dansvloer opgesteld. Er zijn tafels vlak bij de piste, maar er zijn er ook die wat meer achterin staan, en bovendien zijn er ook staanplaatsen verkrijgbaar.

Voor de tafels geldt een minimum consumptieverplichting, die hoger is naargelang u korter bij de dansvloer wil zitten. Maar zelfs daar zou het minimum meer dan redelijk zijn. Het is ook niet de bedoeling om de mensen (veel) meer te doen uitgeven dan voor een gewoon avondje uit, dus zonder verplicht minimum, maar met die formule heeft de vzw "Rizes" wel van tevoren een beetje zicht op de inkomsten die ze mogen verwachten. Omgekeerd bepaalt u via de keuze van uw tafel zelf hoeveel dit avondje u mag kosten.

En wie voor een staanplaats kiest mag desgewenst zelfs de hele avond (of nacht) "op het droge" blijven zitten. Lees: daar is er geen enkele verplichting tot consumeren.

Dat alles wordt samen met u overlegd als u reserveert. Daarom kan dat enkel telefonisch, maar er zijn wel drie nummers voor voorzien. Dat zijn: 0478/712008 , 0479/331722 en 0496/121516 . Voor gegadigden in Nederland en voor zover nodig: het kengetal voor België is 32.

Let op: zoals hoger gezegd is het aantal beschikbare plaatsen bewust beperkt gehouden. Wie er bij wil zijn moet dus zorgen om niet achter het net te vissen, want vol is vol.

Het Jeugdcentrum Rondpunt is officieel erkend door de stad Genk, en er zijn ook zaalverantwoordelijken aanwezig om een discreet oogje in het zeil te houden. Dat is dan een bijkomend verschil met de "echte" bouzoukia in Griekenland, want die mensen zien bijvoorbeeld ook toe op de naleving van het rookverbod - ook al zegt men ons dat ze daar niet echt veel moeite voor hoeven te doen. Ook het geluidsniveau moet binnen de toegestane perken blijven, en ook dat is iets wat anders al wel eens een pijnpunt wil zijn in de "echte" bouzoukia - soms zelfs letterlijk.

Voor informatie over de bereikbaarheid van het "Rondpunt 26" kunt u terecht op https://www.club26.be/waar-ligt-club-26 .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
 

Op de site sinds: 28/11/2019

Terug naar het begin van deze pagina.


Valid XHTML 1.0 Strict!

[Home]  [Nieuws]  [Agenda]  [Overzicht]  [Praktisch]  [Achtergrond]

Please contact our Webmaster with questions or comments.